Molwandeling Zwolle

[Mollemaarten]

sterker nog; niemand van ons wist dat ze ook telefooncellen moesten tellen..   

Haha, dat was grappig, Laura met dat kaartje, "huh telf? Wat is dat nou weer?? Wàt? telefooncellen?? die hoefden ze toch niet te tellen "

[Lautjuh]

morgen krijg ik de foto's 

en dan kan ik er nog wel een paar online zetten

[Lautjuh]

ik heb even de proef op de som genomen met een willekeurige buitenstaander 

Laura zegt:
oke ik geef je een foto
Laura zegt:
en dan moet je even zeggen aan welk woord je denkt
Laura zegt:
die foto beeldt namelijk iets uit
MARK zegt:
ben benieuwd...
Laura zegt:
*verblind foto van mij*
Laura zegt:
*verblind foto van zwollenaar*
MARK zegt:
euh de eerste is dat je 50 bent?
Laura zegt:
nee 
MARK zegt:
ow kijken
Laura zegt:
*verblind foto van erik*
Laura zegt:
dit is je laatste hint
MARK zegt:
verbazing?
MARK zegt:
ow wat was het dan?
Laura zegt:
verblind
MARK zegt:
 
MARK zegt:
sorry die haal ik er niet echt uit  

nnng. 

[Mollemaarten]

ik heb even de proef op de som genomen met een willekeurige buitenstaander 
 

nnng. 

En hij begreep het niet eens?? Ze waren zo duideliijk

[Mollemaarten]

Jawel! Mijn verslag is ook af!!
Hij zit als word document hierbij, en hij staat als RN even meewerkt ook in de Spoiler!

Spoiler (Klik om de spoiler te verbergen/laten zien)

Je zál maar een molfan zijn…


Toen ik, na anderhalf uur treinen, en een halve sloot koffie, eindelijk in Zwolle centraal aankwam, zag ik in “de grote stationshal (uhum)” een jongeman met een laptop, gebiologeerd naar zijn scherm kijken. Ik dacht nog: Hmm, zou dat Erik zijn??” Terwijl ik richting de Burger King liep, waar Lau, Yvonisdemol, Wilm en Heinz zouden staan, zag ik hen al staan, vlag voorbij de uitgang. Terwijl ik me voorstelde, vroeg Heinz zich af waar Erik zou blijven. Toen ik opperde dat ik wel iemand met een Laptop in de hal had zien zitten, misschien was dat  Erik wel. En jawel, dat was inderdaad Erik. Hij liet ons zien dat hij met zijn laptop al een foto had gepost op het forum, van hemzelf, wachtend op de anderen, op ons dus. Toen besloten we te vertrekken.

Na een klein stukje lopen kwamen wij aan bij het  Wientjes hotel, waar we bij de receptie vroegen of ze gouden sleutels hadden. Die bleken ze niet te hebben (what a shame!!)
Bij de trap voor het hotel maakten we de allereerste groepsfoto.

Daarna gingen we naar de peperbus. Toen we binnenkwamen ging Erik kaartjes halen om naar boven te kunnen. Toen we de trap beklommen zag ik dat Laura steeds meer van mij vandaan ging, ik had er aardig de pas in, maar was na een tree of 200 ook wel aardig buiten adem. Toen ik eindelijk boven was, keek ik om me heen. Wat een prachtige stad is Zwolle eigenlijk, zeker vanaf zo’n hoog punt. Toen Laura, YIDM, Heinz en Erik eindelijk boven kwamen (Wilm en ik waren de eersten), bezweet en buiten adem, begonnen we te kijken. We hadden het geluk dat het die dag Annie M.G. Schmidt dag was, dus speelde het carillon allerlei leuke deuntjes uit haar repertoire.
Je zál maar een molfan zijn, en bovenop de peperbus leuke mollocaties staan te zoeken.
Ineens waren we Wilm kwijt, dus wij naar beneden roepen: “WIlm!! Het is niet erg dat je op de verkeerde mol zat, dan hoef je toch nog niet te springen…”
Toen we zo’n beetje klaar waren, op de peperbus, gingen Laura en ik weer naar beneden, althans dat wilden we. We hebben een kleine 30 rondjes op die peperbus gelopen, opzoek naar de deur.
Toen wij dus beneden waren, en Heinz, YIDM, en Erik nog boven waren, ging onze zoektocht naar de Wilm verder. Laura had een vrij ontactische manier bedacht, om Wilm in de kerk te vinden: ineens hoorde ik naast me: WILM!! (met alle galm die je in een hoog, leeg gebouw hebt van dien)
Wij gingen even buiten naar Wilm zoeken. Recht tegenover de kerk (hoe raar ook) was een seksshop, en al wijzend daarop zei ik: “ Ah, daar is Wilm vast.” De eerste poging tot humor van de dag was geboren.
Wilm was gewoon in de kerk aan het kijken, en toen kwam Laura met het grandioze idee om de deur dicht te houden terwijl YIDM, Heinz en Erik eraan kwamen.
Toen wij de deur dichtdrukten, merkten we dat Erik te sterk voor ons drieën was, en we verloren het duel gruwelijk.
Je zál maar een molfan zijn, en de deur van de peperbus dichthouden voor je medemolloten.

Hij is nog niet helemaal af. Maar hij kan er mee door

[Mollemaarten]

Vervolg:

Spoiler (Klik om de spoiler te verbergen/laten zien)

Hierna vertrokken we richting meneer Bouwman. Deze man speelde in Widm een rolletje: hij moest de brief, waarop stond Spoelstraat 10, overhandigen aan Amin en Naomi. Nadat Laura voor de foto aanbelde, zagen we hem aankomen uit een antiekzaakje aan de overkant.
Het was superleuk deze man gesproken te hebben, als duurde het erg lang voordat hij doorhad dat wij voor Widm kwamen. Hij vroeg telkens aan Laura of zij niet achter de schermen werkte. Ineens wist hij waarover wij spraken, maar bedacht zich ook dat hij die aflevering nog niet gezien had. Erik toverde de laptop uit zijn tas, en liet Meneer Bouwman, midden in zijn eigen antiekzaak het fragment zien. Hij leek erg blij ons te zien, en uiteindelijk zijn we nog gezellig met hem op de foto geweest.
Je zál maar een molfan zijn, en heel zwolle doorlopen om Meneer Bouwman te ontmoeten.
Toen we weggingen bij Meneer Bouwman, had Erik bedacht om naar het gemeentehuis te gaan. Terwijl we daar naartoe liepen, begon het te regenen. Nouja, niks aan het handje, we gaan wel onder het afdakje zitten. Later stelden we vast, dat het gemeentehuis hermetisch afgesloten was, en alleen met een pasje geopend kon worden, tenzij we durfden te bellen. YIDM bedacht zich ineens dat hij zo’n pasje had, maar het thuis had laten liggen. Onder het genot van een hapje eierkoek, en een leuke babbel, schuilden we totdat het droog was.
Je zál maar een molfan zijn, en een halfuur onder het afdakje bij het gemeentehuis zitten te schuilen.

Even later, toen we bijna bij het middelpunt van Zwolle waren, gingen we deze zoeken. De vlag die er in aflevering 5 stond, stond er niet meer, en na een fotootje gingen we weer verder, op weg naar het knopenwinkeltje van Amin.
Je zál maar een molfan zijn, en als een molloot naar een steen in de grond wijzen.
Toen we, na enig zoeken, het knopenwinkeltje gevonden hadden, poseerden we daar nog even leuk, maar daar was niet zo veel te zien.

Vlakbij dit knopenwinkeltje was de spoelstraat, nummer 10. Daar belde Laura graag even aan, ondanks dat dat in de serie niet zo was. Toen ze dus had aangebeld rende ze zenuwachtig giechelend terug, waaruit bleek, dat wij maar even moesten praten met de (aardige) mevrouw die deur opende.
Ook daar moesten we even poseren, en als je die foto bekijkt op het forum, dan zie je dat Laura aardig irritant bezig was op die foto. Bij het bekijken schoot Erik ook meteen enorm in de lacht, omdat ik helemaal weggedrukt werd. Alle commentaar dat ik daarop kreeg was eigenlijk: “Had je maar vooraan moeten gaan staan.”
Je zál maar een molfan zijn, en onschuldige mensen storen omdat Laura zo nodig even moest bellen…

[Mollemaarten]

Vervolg 2:

Spoiler (Klik om de spoiler te verbergen/laten zien)

Na dit hachelijke avontuur, gingen we op zoek naar juwelier ‘verblind.’ Aangezien we geen enkel aanknopingspunt hadden voor deze juwelier, was het zoeken geblazen. Na ongeveer 3 rondjes door dezelfde straat, en 2 keer langs de Verhalenboot lopen, vonden we eindelijk deze juwelier. Eigenlijk was alles wat ontbrak nog een vrijwillig slachtoffer medewerker om even verblind te kijken.
Samen met Laura ging ik op zoek. De eerste 2 mensen liepen door alsof ze ons niet eens gezien hadden, maar bij de derde hadden we al contact, bij de 4e moest het dus goed gaan. En ja hoor, de man wilde wel op de foto even verblind kijken. Toen wij uitlegden hoe, snapte de beste man er helemaal niks meer van. Eerder moedeloos dan verblind keek deze man naar de voorwerpen in de etalage.
Nadat de man weg was, barstte de lachbui los, wat een rare mensen waren wij zeg…
Je zál maar een molfan zijn, en een willekeurige voorbijganger vragen verblind te kijken, omdat dit in de serie ook zo ging.

Aangezien we de verhalenboot al hadden zien liggen, konden we die in een keer vinden. Het tafeltje met de stoeltjes erom heen stond er nog steeds, dus het was wel weer een ’fotomomentje’.
Toen even later de bazin van de Verhalenboor langskwam, legden we (voor de zoveelste keer) uit dat we molfans waren, en dat we een wandeling aan het maken waren. Toen ik vroeg of we even binnenmochten komen, reageerde ze, ietwat gepikeerd, door te zeggen: “Nou nee, want, kijk, ik woon hier gewoon, en ik heb doordeweeks al heel veel mensen aan boord, dus ben ik op mijn vrije dag liever even alleen.”
Dit vonden wij geen probleem, en gingen vrolijk verder met het naspelen van de foto exchange tussen Sipke Jan en de kandidaten.
Je zál maar een molfan zijn, en voor een boot, met een polaroid een scène uit Widm na zitten te spelen.

Na een gezellig stukje lopen, kwamen we aan bij de parkeerhaven. Dit was het start- en eindpunt van de kartopdracht. Voor ons dus een leuke kans om deze na te spelen, alleen hadden we helaas geen kart, en al zeker niet een hele binnenstad voor onszelf. Het idee dat we zelf een kart moesten gaan spelen, was best wel lachwekkend, dus deden we het…  Althans, we? We keken Wilm lief aan, en hij wilde we voor kart spelen. Hij deed dat wel even, dus, achter een slagboom, bij natuurlijk de drukste uitrit zat Wilm, op zijn knieën een kart na te spelen. Gierend van de lach, liepen we verder, de hele route, om na te tellen of die hele telling niet een grote mollenstreek was. Dat was het uiteindelijk niet.
Je zal maar een molfan zijn, en Wilm in een drukke uitrit kart laten spelen
Onderweg naar de Sassenpoort, bemerkten wij een aantal andere molloten, die een wandeling door Zwolle aan het maken waren. Wij dachten dat wíj raar waren…
Eenmaal aangekomen bij de Sassenpoort, dachten wij dat alles op slot zat. Na enig draaien aan deurknoppen merkten wij echter, dat die open was. Wij klommen de trap op (Laura verzuchtte: niet nog een trap…) en kwamen helemaal boven aan. De kamer waar we inkwamen, was door alle projecties een beetje spooky. Op de grond was een balletvoorstelling (o.i.d.) geprojecteerd, op een lege muur een boekenkast, en uit een ander, kleiner kamertje hoorden wij een hoop herrie. Toen we daar keken bleek dat ook daar een film bezig was, het leek op de bestorming van de Sassenpoort. In het kamertje was het vrij donker, en de film die er draaide maakte een hoop herrie. Toen wij de bestorming wel ongeveer gezien hadden, en even verder gingen kijken, bleef Laura daar staan. Toen het filmpje klaar was, stortte de sassenpoort op het filmpje in. Gelijk met deze herrie hoorden wij een hartverscheurende gil. Laura had het instorten van de Sassenpoort blijkbaar niet helemaal verwacht. Gierend van de lach, vroegen we ons af waar nu eigenlijk de maquette was. Terwijl wij naar beneden gingen voelde Heinz(?) nog even aan een deur, waarvan wij dachten dat hij dichtzat. Jawel, hij was wel open, en achter de deur bevond zich de maquette. Na nog even op zoek te zijn gegaan naar klei op de maquette, besloot Laura om Lara na te spelen. Zij hing tijdens deze opdracht uit het raam. Erik rende naar buiten, om er nog even een paar foto’s van de schieten, en die zijn goed gelukt. Een meneer die aan het Nordic Walken was, langs de Sassenpoort vond dit erg vreemd en ging dus maar op zijn gemakje staan, om dit te kunnen bekijken. Ook kwam er nog een mevrouw naar boven, om ons te vertellen dat de Sassenpoort momenteel gesloten was, en we eigenlijk niet daar mochten zijn. We vroegen of we nog heel even mochten blijven, en dat mocht! Meteen nadat wij de Sassenpoort uitkwamen merkten waarom de Sassenpoort gesloten was: er kwam een hele groep malloten aan, die zo’n tochtje door Zwolle maakten.
Je zál maar een molfan zijn, en de aandacht van menig voorbijganger trekken door uit het raam van de Sassenpoort te gaan hangen.

[Mollemaarten]

Vervolg 3:

Spoiler (Klik om de spoiler te verbergen/laten zien)

Na deze leuke ervaring, gingen we naar het grote marktplein, opzoek naar de spullen die in de opdracht ook gezocht werden. Ook het iPod meisje werd op verzoek van WIDMJokertje gezocht. Helaas, geen iPodmeisje, maar wel een hoop leuke foto’s en dertig verschillende verkopers, die allemaal beweren dat zíj de mooiste aardbeien van Nederland hebben!
Je zál maar een molfan zijn, en op de markt iedereen naar de schoenen kijken, in de hoop dat die persoon teenslippers aanheeft.

En dan het Stedelijk museum, tsja, waar zal ik eens beginnen
Bij het begin?
Goed idee… We kwamen daar binnen, en betaalden onze entreegelden. Toen we allemaal naar de wc geweest waren, gingen we maar in het café zitten. Op ons tafeltje lag het gastenboek, toen Laura besloot deze te bekijken kwam deze ineens niet meer bij. Ik zat naast haar, en zag dus ook wat er zo grappig was, en grinnikte vrolijk mee. Teksten als: Bééldig, en 2 harkpoppetjes met een hartje ertussen, met daaronder “zéér romantisch museum” passeerden de revue. Ook vonden wij een berichtje van Jan en Tiet Mol, zeer verdacht . Het laatste berichtje dat wij lazen sloeg écht alles, het begon met Lief dagboek, en er stond een heel verhaal over hoe dit meisje (?) het had gehad in het museum onder.
Reden genoeg voor Laura om ook maar iets in het gastenboek te zetten: ze tekende eerst 4 leuke harkpoppetjes, toen een heel kleine (haha…), en toen ze zichzelf maakte mislukte het helemaal, de benen vormden een pijltje, en de armen stonden scheef. Ze ging nog even door, want ze zette erboven: Lief dagboek,
En tussen alle poppetjes een hartje. De teksten die volgden konden natuurlijk niet uitblijven: Bééldig, zéér romantisch.
En ook tekende ze een Lepeltje (een rondje en een streepje dus) en schreef ze dit er nog bij:
“Helaas misten we alleen het lepeltje, en de ring met de blauwe saffier. We waren er nog speciaal voor uit Mollokio gekomen.”
Hierna stikte ze bijna van het lachen, en ik inmiddels ook. We hebben nog ongeveer 10 minuten daar gezeten voordat Laura eindelijk uitgelachen was.

Veel leesplezier!
Hij staat overigens in een spoiler om onnodige ruimte te besparen

[Lautjuh]

En ook tekende ze een Lepeltje (een rondje en een streepje dus) en schreef ze dit er nog bij:
“Helaas misten we alleen het lepeltje, en de ring met de blauwe saffier. We waren er nog speciaal voor uit Mollokio gekomen.”
Hierna stikte ze bijna van het lachen, en ik inmiddels ook. We hebben nog ongeveer 10 minuten daar gezeten voordat Laura eindelijk uitgelachen was.

 
ik moet er alweer om lachen  gelukkig zonder tranen, dit keer. 
geweldig verslag 

[Heinz]

Leuk, Mollemaarten!

Gierend van de lach, vroegen we ons af waar nu eigenlijk de maquette was. Terwijl wij naar beneden gingen voelde Heinz(?) nog even aan een deur, waarvan wij dachten dat hij dichtzat.

Het was Wilm die de deur opende.

Je kunt het verslag trouwens best uit de spoilers halen, over ruimte hoef je niet in te zitten.

[Erik TKS]

Leuk verslag!

Hier is nog een scan van de herinnering die we kregen na de beklimming van de Peperbus:

[Lautjuh]

en erik is mijn held, die heeft alle foto's en filmpjes gewoon voor me op een cd gegooid 

[Lautjuh]

dus hier nog meer molwandeling:


bij hotel wientjes




nog weer eens op de peperbus (erik is hier over de railing geklommen, en hij viel ook nog zowat  leipe harrie)




net zoals amin aanbellen bij arie bouwman




mocht je ooit trouwen wilm, ik heb wel een idee voor een sketch





joost heeft een i-pod meisje gevonden op de markt




in het gastenboek schrijven in het museum 




deze is voor jos!!!!!




de finale test 
"erik is mijn mol. de hele dag al maakt 'ie filmpjes, iets wat de anderen helemaal niet doen. hoewel ik maarten ook nog verdenk, want die wil steeds vooraan staan op de foto. en hij rende ook hard weg bij spoelstraat 10, dat vind ik ook wel verdacht.
maar ook heinz deed verdachte dingen nu ik er over nadenk, want hij wees als enige naar een andere tegel bij de middelpunt foto.
ik ga spreiden op erik en heinz."

[Bodejos]

deze is voor jos!!!!!




Leuk, dat je aan me dacht, ik snapte het verband met die broek al niet. Maar deze is wel leuk. Heb je je bordje nog leeggegeten?

[Mollemaarten]

deze is voor jos!!!!!

Omgosh... wat sta ik daar vreselijk op dan... Houd de aandacht maar een beetje op Lau dan

[Sprien]

joost heeft een i-pod meisje gevonden op de markt

Die vrouw op de achtergrond.. kijk haar kijken dan !

Leuke foto's Lau!

[WIDMJokertje]

Geweldig ja! 

[LatH123]

sterker nog; niemand van ons wist dat ze ook telefooncellen moesten tellen..   

Dan zijn jullie allemaal de mol! 

[Lautjuh]

de finale test 
"erik is mijn mol. de hele dag al maakt 'ie filmpjes, iets wat de anderen helemaal niet doen. hoewel ik maarten ook nog verdenk, want die wil steeds vooraan staan op de foto. en hij rende ook hard weg bij spoelstraat 10, dat vind ik ook wel verdacht.
maar ook heinz deed verdachte dingen nu ik er over nadenk, want hij wees als enige naar een andere tegel bij de middelpunt foto.
ik ga spreiden op erik en heinz."

niemand van jullie heeft nog opgemerkt dat spreiden tijdens de finale dus echt niet handig is!
stelletje nep molfans! 

[Molcrazy]

niemand van jullie heeft nog opgemerkt dat spreiden tijdens de finale dus echt niet handig is!
stelletje nep molfans! 

Zoiets zou jij als molfan al lang moeten weten